hay… hi!
ganun pa rin ang mga pangyayari pero nararamdaman ko na ang panunumbalik ng dating matalinong ako. in other words, umuusbong muli sa aking puso’t isipan ang kasipagan sa pag-aaral. siyempre, hindi ko kaagad makikita at mararamdaman ang mga mabubuting pangyayari dahil nagsisimula pa lang ulit akong gumawa ng mga mabubuting bagay sa aking sarili.
un lang. 
"sorry, i never told you what i needed to say"
"patawad na sa mga pagkakamali ko sa inyo. patawad na sa mga panlilinlang ko at sa panahong sinayang ko upang bigyan ko kayo ng pagpapahalaga. alam ko na ngayon na napakaimportante ninyong lahat sa akin. gagawin ko ng muli ang lahat ng aking magagawa upang bumalik muli kayo sa akin at muling makapiling."
ngayon ko talaga nararamdaman ang hirap ng pagiging tamad. ang katamaran upang higit na lalong paunlarin o panatilihin ang biyayang talino sa akin ng Diyos ay unti-unti kong winawala. mahirap na tuloy para sa akin na makatungtong muli sa dean’s list ngayong semestre.
hay. ang hirap maging bobo, in the sense na feeling mo. dati kang matalino.
nga pala, second quoted passage is my sorry to the five aspects of my personality- physical, emotional, intellectual, social and spiritual aspects. bumbagsak na ang kontrol ko sa aking sarili and i just let vexations and the Evil to control my life these days. But i will find again the way to rightfully control my life according to what it should be.
PS: sad ang mga experiences ko ngayong araw: D ako sa pos 51 oral, mababa ang grades ko sa french composition at post card project ko, natalo ako sa elimination round pa lang ng tennis tournament namin. lahat ng ito ay bunga ng aking katamaran.
POS 51 research paper, POS 100 research paper, SA 21 Mini-ethnography study paper, French Language Final oral examinations, Asian History Play (Once On This Island), NSTP Photo Journal, what else?
hay, daming ginagawa these past few days. Malapit na kasi ang end ng semester na ito kaya maraming requirements sa academics ang kailangang matapos. Time management ang sagot– sana mahabol ko pa ang mga naubos sa aking oras…
bukod sa acads, ito pa ang mga contending issues regarding sa mga extracurricular activities ko.
ano ba ito? puro negative energies ang pumapasok sa akin. stress-prone na tuloy ako. hay…
Why do people cry when they hear the word goodbye in a love song?
Tears are sure to fall when they hear that something wrong in a love song.
another picture on the wall,
another life i used to live,
another me that was untrue with every memory of you,
broken in my sleep.
another moment lost in time,
you talked of love then i agreed.
so many chances passed us by,
now we lost the strenght to try.
your love will never mine to keep.
we can hold on
we’re losing track
so where’s the road to take us back
and how did we forget what we believed?
if i can’t have you,
if the love has gone,
if i just can’t find it in yourself to carry on,
if i have to leave then take my life forever,
cause i will never be with anybody else,
if i can’t have you.
nakakalungkot talagang isipin ang mga nangyayari sa akin sa ngayon. subalit, pinili ko itong gawin. tama na ang pageekesperimento’t panloloko sa aking sarili at sa aking kapwa. ngayon na ang tamang panahon upang paunlarin ang dating ako.
i keep covering the same old things, i keep covering the same old ground. and i keep going around and i have to get out… cause this ain’t love is about.
there’s one way to cross this river, but i don’t know if i can deliver. i feel broke. im down on my knees. i can’t go on like this.
hay. ano to? ito na ba ang simula ng pagbagsak ng Gintong Panahon ko? kailangan na talagang ibalik ang dating masipag at matiyagang mag-aaral na ako. waaaaaaaaaaahhhhhhhhhhhhhhhh. i failing… in almost everything!!!
ang lungkot ng oral exam ko. :=( nakuha ko ang hindi ko inaasahan. biruin mo, nakalusot pa ang isa sa mga limang tanong na hindi ko talaga binigyang maigi ng pansin. hay…
well, hanggat meron pang time para maitaas ko pa ng mga grades ko, gagawin ko na. at magsisimula na ako ngayon. pipilitin ko muling maging alergic sa mediocrity at kahit na kahit na sa C+. nakaya ko na noon at kakayanin ko ulit ngayon.
Ika’y pagmamasadan sa dakong banal
Ng makita ko ang Iyong pagkarangal.
Dadalangin akong nakabukas aking kamay,
Magagalak na aawit ng papuring iaalay.
bakit kaya ang sarap ng ORAL eXam? feel na feel mo ang sarap matapos ng pait, ng sakit, at ng asim…. masarap talaga ang ORAL eXam. nakakaexcite… nakakabaliw… hindi ka makakatulog ng mahimbing sa kakaisip mong maramdaman na ang sarap pagkatapos ng ORAL eXam… para kang nagtake ng REMOVAL eXam kung nagkaroon ka ng bagsak. Oh, ORAL eXam… nakakanabik.
hay, ito na ang second long exam namin sa POS 51 (Introduction to Political Science) class ko. ang nasabing pagsusulit ay isang oral exam. masaya sana, kaso dahil absent ako nung monday sa subject na ito, at hindi naman ako nasabihan ng mga mababait kong blockmates, naubusan tuloy ako ng magandang slot para bukas. hay. ang resulta, ako ang unang mag-ooral exam. ang higit na masama, alas-8 diyes pa siya ng umaga. kailangan ko tuloy gumising ng alas-6 para hindi malate. pero ok lang. dating gawi. hindi na naman ako matutulog mamayang gabi. pero ang gagawin ko, matutulog ako mamayang alas 7 tapos papagising ako kay kikay (palayaw ng kapatid ko) ng alas-12. dun ako babanat ng pagbabasa. hay. ang swerte ko talaga ngayong linggo.
"thanks for making fighter," hehe.
ok na rin sigurong mauna. hindi pa irritated si maam sa mga oras na iyon. i mean, maganda pa ang mood ni maam kaya tantya ko, hindi pa niya ako tatadtarin ng maraming tanong. hehe. at saka at least, comment nga ni Marlon kanina, hindi na ako malalate sa SA 21. 
hay. "greater sacrifice, greater love", sabi nga ng dating kura paroko ng parokya namin. pero tinatamad akong magsacrifice ng masyado sa yugtong ito ng aking buhay. hindi naman sa hindi ko mahal ang course ko dahil sa mahirap siya, kung hindi dahil sa nahihirapan akong makisama sa mga kacourse ko. anyway, tama na yung hint na ‘yon. hay naku. aller, sil vous plait!
hay sumasakit ang tiyan ko. pero php150 na lang ang natitira sa allowance ko para hanggang sa katapusan. pero, sige na nga. kakain ulit ako kahit breakfast sandwich. madali lang namang dumiskarte ng pera.
ok babye na muna.
ORAL eXam… kailan ka muling matitikman.
as a consequence ng hindi ko pagtulog kahapon, inantok tuloy ako sa SA 21 class namin kanina. hay. salamat na lang at diniscusse sa amin ni maam ung sexual deviance. medyo nabuhayan ng loob. hehe
anyway, reflection lang for the day, bad pa lang magpuyat. simple yet meaningful para sa akin ang realization an iyon.
bakit? kasi hindi na naman ako nakapasok sa Political Theory at Asian history classes ko kanina. bukod pa dun, hindi na naman ako nakaatend ng practice namin para sa history play. hindi rin ako nakapagquizz sa history. hay. hindi ko rin nabayaran ung bill ko sa tubig.
balak ko kasing pumunta sa bayad center kanina para nga bayaran ung water bill ko pero lunch break na nila ng dumating ako dun. hindi ko namalayang pasado alas 12 na pala. kaya nagdecide akong umuwi ng bahay. tapos umihi muna, then humiga. paggising ko, ayon mag-aalas-3 na ng hapon.
natulog ulit ako. then kumain ng tanghalian ng alas-5. dumating na pala ulit ang kapatid kong si erika from laguna. siya ang naghain ng kinain ko.
bukod sa hindi ko nagawang mga bagay na dapat ay nagawa ko kung hindi lang ako nakatulog sa bahay, naiwanan ko pa sa locker ng kaibigan ko ang lahat ng reading materials ko para sa quiz namin bukas sa pos 51, pati na ung notebook ko sa major subject na ito. hay. buti na lang at hindi naischedule bukas ang simula ng tournament ko sa pe kaya makakapagreview pa ako. kaso kailangan kong pumasok sa ateneo ng alas-5 ng umaga para marami akong mareview. hehe.
kanina ko pa suot itong headphone pero hindi naman ako nagpapatugtog. hay, consciousness is the best. pupunta pa akong 7-11 mamaya after kong mag-online para bumili ng pagkain namin ni erika.
isa pa pala, second to the last french dialogue na namin bukas. buti na lang at magaling ang partner ko, si mai. pero hindi ko naman iniimply na hindi magaling ang iba. medyo, ayoko lang sa iba kong french blockmates. shy kasi ako eh. hehehehe
ito lang.
hay buhay. hay buhay…(malalim na sigh)
habang ginagawa ko itong post na ito, narito ako ngayon sa isang computer shop ang gamemax na malapit sa sto. Niño baranggay hall. alas kwatro na ng madaling araw. ilang madaling araw na rin akong ganito. hay buhay. bakit kasi parang sandali lang ang kaligayahan sa akin…
lagi kong napupuyat si ate na tagabantay ng shop. madalas, pag may pera, mula alas-12 ng madaling araw hanggang sa magsara ang cafe ng alas-5 ako nakatambay dito kahit na may pasok. Actually, mas gusto ko tong gawin pag may pasok. lagi kong sinasabi, hanggang alas-2 lang ako, hanggang sa magalas-3, at hanggang sa makipagtawaran na ako kay ate ng hanggang 5.10. hay buhay…
ito, habang nirerewind ko ang kantang fighter ni xtina aguilera, narinig ko ung isang kasamahan ni ate. sabi niya, walang tulugan. hehe. dito pa kasi ako, ang nag-iisang customer. hay, may pasok pa ako mamayang alas 9 ng umaga. hmmm. ok lang naman sa sociology-anthropology teacher ko na malate ako kahit 45 mins. pero hindi niya nirerecord. paano kaya siya naging mapagpasensya ng ganoon? hay buhay, sana lahat ng tao mahaba ang pasensya. (ahem, patama ko yan sa sarili ko)
speaking of maaga pa ang klase ko, hindi nga pala ako pumasok sa lahat ng klase ko kahapon dahil maaga akong nagtulog nung sunday (baligtad lagi sa akin, pag maaga akong natulog, mas late ako nagigising.) ang consequence, hindi ako nakapagpractical serve sa tennis, wala akong kopi ng last lesson na kasama sa quiz at oral exam ko para POS 51 sa wednesday at thurday, respectively, at nagmamadali akong gawin ang trabaho ko bilang sec head sa Pinoy Kemyo. haha. hindi ko pa naiinterview ung mga judges para sa contest eh mamayang alas 4.30 na ng hapon iyon. sorry kim.
hay ito, nagsalaysay lang sandali. medyo serious at deeper thingking mode muna ako ngayon. nabanggit ko na ring pinakikinggan ko ang fighter ni xtina aguilera, naisip ko na aplikable siya sa buhay ko. (4.12 am na) ako si xtina sa kanta sa konteksto ng aking ama, tito, at iba pa. pero bakit parang hindi ko namalayan noon na ako ang pinasasalamatan ni xtina sa kanta niya? akala ko ako ang nasasaktan. akala ko ako ang nagsasakripisyo. pero ako ang nananakit at ako ang nagpapataw ng pasakit sa iba. gayun pa man, habang tinatype ko ang mga salitang ito, wala ng sakit sa aking dibdib. kasi bago ko maisip na isulat ito, naiiyak ko na siguro lahat. at siguro, kasi pinipigilan ko ng maramdamang muli ang lahat ng sakit.
una, nawala si father. ikalawa, nalayo sa akin sina mother at siblings. ikatlo, naramdaman kong wala na sa akin ang mga kaibigan ko nung high school. ika-apat, hindi ako close sa mga kapitbahay ko at mga kamag-anak. ikalima, hindi ko na yata makakapiling ang mga kachoir ko. ikaanim, mukhang nawawala na sa aking mga paningin si m***. wala na siguro akong pag-asa muli sa kanya. at ikapito, ang mga taong akala ko ay magiging kapalagayang-loob ko ng husto sa pamantasang ateno ng maynila, ang aking mga blockmates at schoolmates, lahat parang ayaw sa akin.
hay buhay isang jake riel e. ogana. sana mayroong isang tao na makakapasok sa aking mga mata, as in literal, kahit isang araw, para makita niya kung ano ang mga ginagawa kong pagkakamali. tapos pag lumabasa na siya, sabihin niya sa akin ang mga kabulastugan ko at ng mabago.
ang isa ko pang kuro-kuro, nais kong kumawala sa lahat ng nabuksang-daan sa aking pagkatao, partikular sa paraan ng aking pag-iisip. marami kasing pagkakataon na nagkakasabay-sabay na bumukas ang mga daan at nalilito na ako kung saan dadaan. hindi ko kayang gamitin lamang ang isang daan. nais kong humanap ng daanang walang nakahalong kultura, walang nakabadyang mag-isip ng anumang teorya sa pag-iisip. nais kong hanapin at maranasang walang iniisip muna. nakakapagod na kasi. ewan ko lang. pero feeling ko minsan, alam ko na ang lahat pero hindi ko masabi. parang lahat ay nasa isipan ko lang na hindi ko pwedeng isagawa. kaya feeling ko minsan, gusto ko ng kitlin ang aking buhay. pero, hindi naman natutuloy kasi hindi ko nga mahanap ang tinatawag kong daan ng kawalan. marahil sasabihin ng ibang tao na magpakabobo ako, na magpakatamad-tamad ako, pero kahit naman gawin ko ito, sa bandang huli marerealize kong mali ang mga ginawa ko. ang gusto kong daan sa ngayon ay yaong wala ng justification na iisipin kahit na sa huli. ah ewan.
"i heard, you’re going round, playing the victim now, but don’t even begin feeling i’m the one to blame cause you dug your own grave."- parang xtina lang
pero favorite ko talaga ung message ng kanta. hay daddy, hay mommy, hay sister, hay brother, hay highschool friends, hay sn choir, hay j*****, hay ateneo. "the one i won’t forget, cause i, i remember, i remember, i remember….thanks for making me fighter."
PS: pasensya na kung walang organization, coherence at kung diffused ung thought (pero promise, meron yan. hehe)
PS2: ilang ulit ko ng pinapatugtog ang fighter. comment lang kay xtina, para siyang asian sa video na ito lalo na dun sa second stanza. hehe
PS3: wala na naman akong tulog pero ok lang. miss ko na si xtina eh. hehe
PS4: magcomment naman kayo
adios, patria adorada!!!
:S
I was all the things they thought they knew…
and they thought we could be…
I was everthing, everything that they wanted
we were meant to be supposed to be but I lost it
all of the memories so close to me just fade away
all this time i was pretending
so much for their happy ending
sorry
